ســــــــــــــــــــــلـــاااااااااااااااااااااااام؛

 آخ چقه خشه بعد یخده وقت بیای و به دوستات سلام کنی؛ اونم در حالی که تو این چند وقته همش سعی کرده باشی که به قول خودت پابند بوده باشی و سری بهشون نزده باشی؛ حالا من خو نمگم شمام نگِد که.....

خوب بذارد از وضعیت خودم اول بگم که حالا خو خیلی بی ریخته، حالا چراش رو الآن برتو تعریف مکنم:

باقیش

 

مثل اینکه جدی جدی حرف آخر را باید کمی جدی بگیریم، نه! صبر کنید، درسته که صد تا پست بذارم، یتاش پستای اسای خودون نمشه، ولی شما بمونید لطفا...

معروف کرخی ـرحمة الله علیه- فرمود: "جوانمردی سه چیز است: یکی وفا بی خلاف، دوم: ستایش بی جود، سیوم: عطاء بی سوال".

 

 

تصمیم دارم از شنبه ۲۴/۱/۸۷ با این برنامه زندگی کنم:

۶: بیدار باش

۶-۸: مطالعه

۸-۱۵: کار

۱۵-۱۸: استراحت

۱۸-۲۲: مطالعه

۲۲-۲۳: اینترنت

۲۳:۳۰: خواب

*!!*برنامه ساعت ۱۸-۲۲ دو روز در هفته مطالعه نیست*!!*

نظرتون چیه؟ یعنی من میتونم اینطوری زندگی کنم؟ فک میکنین این برنامه خوبه؟برنامه بهتری سراغ دارین؟ میتونین کمکم کنین؟

---

پ.ن: تصمیم دارم با توجه به نظرات شما دوستان عزیز جمعه برنامه ۴ ماهه زندگیم تا پایان مرداد ماه رو تنظیم کنم؛ پس کمک کنین

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
              همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
                        شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
                             باغ صد خاطره خندید
                                         عطر صد خاطره پیچید
 یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم 
              پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم 
                                  ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
                        من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
               بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
               شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
               همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
                           لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است
               تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
                                         باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
                      با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
                                       سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
                      چون کبوتر لب بام تو نشستم
                         تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم
              بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم 
                        تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
          سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت
                 مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
                                       اشک در چشم تو لرزید
                                                    ماه بر عشق تو خندید
یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
                        پای در دامن اندوه کشیدم
                                               نگسستم نرمیدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم 
                  نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم 
                                  نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم 
                         بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

(فریدون مشیری)

همه میپرسند
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلکش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند
که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال
چیست در خلوت خاموش کبوترها
چیست در کوشش بی حاصل موج
چیست در خنده جام
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
مه به این آبی آرام بلند
نه به این خلوت خاموش کبوترها
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پک شقایق را در سینه کوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را میشنوم
می بینم
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی
تک و تنها به تو می اندیشم
همه وقت
 همه جا
من به هر حال که باشم به تو میاندیشم
تو بدان این را تنها تو بدان
تو بیا
تو بمان با من تنها تو بمان
جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب
من فدای تو به جای همه گلها تو بخند
اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز
ریسمانی کن از آن موی دراز
تو بگیر
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر هوا را تو بخوان
تو بمان با من تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
 من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

 (فریدون مشیری)

سیزده بدر، سیزده بدر، سیزده بدر.............

نمیدونم چقدر این گره زدن سبزه مؤثره؛ ولی من بعد از سالها امسال با نیت سبزه رو گره زدم، امیدوارم همه به حوائج دلشون برسن

خوب حالا دیگه وقتشه:

وبلاگ ماری خانوم عزیز:

 

ناگاهنامه ها

ببوستان می گل بوی لاله گون مستان

 مگر ز دست سمن عارضان پردستان

جهان ز عمر تو چون داد خویش می گیرد

تو نیز کام دل از لذت جهان بستان

کنونکه فصل بهاران رسید و موسم گل

خوشا نواحی یزد و نسیم اهرستان

چه نکهتست مگر بوی دوستانست این

چه منزلست مگر طرف بوستانست آن

منم جدا شده از یار و منقطع ز دیار

چو بلبلان چمن دور مانده از بستان

سفر گزیدم و بسیار خون دل خوردم

چودر مصیبت سهراب رستم دستان

باختیار کسی هرگز اختیار کند

جرون و تشنگی و باد گرم و تابستان

مکن ملامت خواجو که عاقلان نکنند

ز بیم حکم قضا اعتراض برمستان

خوب به سلامتی شیش روز گذشت، یعنی یک شصت و یکم سال تموم شدچشم بهم بزنیم میبینیم همش شیش روز از سال مونده و ما

خدایا این سال رو سال آخر عمر ما و دوستان و آشنایان و خانوادمون قرار نده

خدایا این سال رو سال توفیق و رشد ما قرار بده

خدایا این سال رو برامون اونطوری رقم بزن بهتر از اونچه در ذهن داریم

خدایا این سال رو سال ................ شماها ادامه بدین

یا علی

بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را  
از آن پیغامبر خوبان پیام آورد مستان را 

زبان سوسن از ساقی کرامت‌های مستان گفت  
شنید آن سرو از سوسن قیام آورد مستان را 

ز اول باغ در مجلس نثار آورد آنگه نقل  
چو دید از لاله کوهی که جام آورد مستان را 

ز گریه ابر نیسانی دم سرد زمستانی  
چه حیلت کرد کز پرده به دام آورد مستان را 

سقاهم ربهم خوردند و نام و ننگ گم کردند  
چو آمد نامه ساقی چه نام آورد مستان را 

درون مجمر دل‌ها سپند و عود می‌سوزد  
که سرمای فراق او زکام آورد مستان را 

درآ در گلشن باقی برآ بر بام کان ساقی  
ز پنهان خانه غیبی پیام آورد مستان را 

چو خوبان حله پوشیدند درآ در باغ و پس بنگر  
که ساقی هر چه درباید تمام آورد مستان را 

که جان‌ها را بهار آورد و ما را روی یار آورد  
ببین کز جمله دولت‌ها کدام آورد مستان را 

ز شمس الدین تبریزی به ناگه ساقی دولت 
 به جام خاص سلطانی مدام آورد مستان را 

 

سال نو بر همگان مبارک باد